Gedachtespinsels (mei 2020)

Terwijl ik dit schrijf zit ik in de tuin, onder de parasol, bescherming zoekend tegen die grote niet te dimmen gloeilamp die vandaag meedogenloos zijn kracht openbaart. Een merelman fluit zijn levenslied vanuit de acacia, waarschijnlijk is hij geboren in de buurt van een mobieltje. Telkenmale beëindigt hij z’n riedel met een bijna perfecte imitatie van een overgaand mobiel. Of zou ie onze Lieveheer willen bellen om Hem te bedanken voor zijn merelbestaan. Ik weet het niet, maar de gedachte vervult me met een rijk gevoel.
Tegenover me zit op de leuning van een tuinstoel een vlieg zich te vervelen, hij vliegt steeds op – wat moet je ook anders als vlieg –  maar komt toch weer terug. Vanonder uit diezelfde leuning zie ik een wolfspin behoedzaam te voorschijn komen, net als ik kijkt hij naar de vlieg, alleen zullen zijn intenties niet de mijne zijn, neem ik aan. Ik zie een argeloze vlieg en hij waarschijnlijk een verse steak. Gebiologeerd kijk ik naar dit stilleven, de spin sluipt, bijna niet te registreren zo langzaam, richting vlieg die nog steeds niets vermoedend van het uitzicht zit te genieten. Dan, als in een flits, nee, als een wolf bespringt de spin zijn prooi die al spartelend beseft dat het leven toch eindig is. Spin en vlieg vertrekken, bijna gebroederlijk, in een last minute naar koelere oorden onder de leuning. Nu wil ik niet te diep ingaan op spinnen maar toch wel leuk om te weten dat alleen ons landje al zo’n 600 soorten spinnen herbergt. In Engeland is in de jaren ‘70 van de vorige eeuw een onderzoek geweest waarin werd geconstateerd dat er in een hectare weiland zo’n half miljoen spinnen wonen en werken. Diezelfde onderzoeker kwam tot de conclusie dat het gewicht van het jaarlijks aantal door spinnen verorberde insecten meer is dan het gewicht van het aantal inwoners van dit land. We mogen dan wel concluderen dat spinnen erg nuttig zijn, al zal onze vriend de vlieg gegarandeerd een andere mening over deze stelling hebben, vermoed ik.

In feite heeft alles zijn plaats in de natuur, het ene kan niet zonder het andere, het voedselweb is complex en kwetsbaar. Natuuronderzoek is in feite niets anders dan kijken, daarna komt verwonderen en bewonderen. Het kennen van namen is totaal niet belangrijk, die kennen ze zelf trouwens ook niet, maar leren zien. Dan gaat er een sluier omhoog van een wereld die zijn weerga niet kent. Een volmaakte wereld die zo groot en ingewikkeld is dat je jezelf een beetje dichter bij de Schepper waant.
Maar zonder al die kleine, griezelige, enge kleine wriemeldingetjes zou de mens binnen enkele jaren uitsterven, we zouden letterlijk en figuurlijk stikken in ons eigen afval! Deze grote kleine wereld zit zo ingenieus in elkaar dat ons alleen maar bescheidenheid past. Het wordt tijd om te beseffen dat elk wezen, hoe minuscuul, eng of irritant dan ook een functie heeft en een schakeltje in de grote ketting van het bestaan is.

Voor mij begon het allemaal in een zwakstromende gracht achter mijn vaders smederij. Ik was als jochie, de enige van mijn broers, altijd te vinden in de smidse. Een klein blond menneke op klompjes en in een blauwe overall. Uren kon ik in het vuur staren, kleine vriendelijke vlammetjes die hun spel speelden tot het moment dat de blaasbalg aanging en ze veranderden in een wreed hels monster dat alles verslindend achter zich liet. Het ijzer, roodgloeiend, geslagen in een zich herhalend cadans, totaal hulpeloos op het aambeeld vastgeklemd in de grote zwarte handen van ons vader, de sterkste man van de wereld. Diezelfde handen die me even later over de haren streken, terwijl hij zei: “gao uut de graof moar wâ water veur de koelbak haolen jungske en op de steiger blijve, wâ!
Op die steiger gezeten zag ik de mooiste natuurserie, urenlang keek ik gefascineerd in een wereld vol leven, bont gekleurde visjes die in dichte scholen door het water flitsten. Als een eskader doken ze in de meterslange waterpest om even later terug te keren, het leek wel een spel, zich continu herhalend, speciaal opgevoerd voor mij, een live onderwater-hamlet. Op het oppervlak in de luwte schreven de krinkelende, wrinkelende waterdingen, met hun zwart klabotske aan, de naam van God; aan de andere kant hingen de geslepen bootsmannekens aan het waterplafond gereed om een argeloze toeschouwer mee de diepte in te sleuren om deel te worden van het bonte spektakel. Vanuit de loge zag ik het schouwspel, een tolkien-achtig avontuur in de wereld achter de spiegel, gespeeld door zwierig, bontgekleurde acteurs die aten en gegeten werden, het heette natuur. En ik voelde me de souffleur van een spektakelstein dat ik mijn hele leven zal blijven dromen. Tot het moment dat er een bulk kwam vanuit de smederij en ik weer wreed in de werkelijkheid terugkeerde, snel een emmer water schepte met onvermijdelijk een aantal acteurs erin, en die als de bliksem in de koelbak stortte.

Ik kan nog uren doorgaan en jullie meevoeren in de wereld van miereleeuw, rupsendoder, locomotiefje of vliegend hert maar dat is misschien voor een volgende keer. Geniet, in deze vreemde tijd, van de prachtige natuur rond ons dorp, beleef en onderga het en bedenk dat we hier in Afferden heel erg rijk zijn!
Ik sluit af met de wijze woorden van Pythagoras: De natuur gedoogt dat gij haar bespiedt, niet dat gij haar ontraadselt.

En… blijf gezond!

Henk Hendriks


2 reacties op “Gedachtespinsels (mei 2020)

  1. Avatar
    G.Arts
    27 mei 2020 om 07:52

    Waar stond die smederij?

  2. Avatar
    Henk Hendriks
    27 mei 2020 om 11:52

    De smederij stond in een heel klein dorpje ergens in de Midden Betuwe. Dwars door het dorpje stroomde de prachtige gracht/graaf. De smederij is verdwenen en de gracht gedempt. Dwaze gemeentebestuurders vonden dat het dorp gemoderniseerd moest worden en dat in plaats van al dit moois er lelijke doorzonwoningen gebouwd moesten worden waarin je het nieuwe bankstel en de plastic rozen kon zien. Zelf word ik altijd een beetje weemoedig als ik Sonneveld hoor zingen over “het dorp” . Helaas is alles verdwenen waar ik over schreef maar de dwazen die zich bestuurders noemen zijn er nog steeds. Mvgr Henk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

:-( 
:wave: 
:hello: 
:perfect: 
:wink: 
:-) 
:clown: 
:bouncey: 
:tongue: 
:rose: 
:blush: 
:biggrin: 
:cool: 
:cry: 
:kiss: 
:laugh: 
:notgood: 
:look: